23 ŞUBAT 2020 PAZAR

Ayşe Yıldız

MÜSLÜMANIN ÇALMAZ SAATİ

Ayşe Yıldız

Uzun zamandır bu vakitte düşmemiştim yola, böyle erken böyle gün güneşi beklerken…

Sanıyordum ki ben uyurken dünya da uyuyor. Yok, hayır kanıyordum demeliyim, kanıyordum ki dünya da benimle bu saate kadar uyuyor. Çoğu zaman sabah vakti rastlaştığım birine günaydın dediğimde günün çoktan ayarak ve güneşin kayarak geçip gittiğini bile bile derdim işte günaydın.

İşte şimdi gerçekten o gerçek  “günaydın“ vaktinde uyanmış olmakla kalmamış bir de yollardaydım. Benimle birlikte geç uyandığımı sandığım pardon kandığım insanlar da yollarda idi. Onları tanımıyordum ama içimden benimle birlikte yürüyen herkese “günaydın” diyesim vardı.

Ellerim cebimde omzumda çantam, günün aydığı vakitte uyanmış olarak yürüyordum.

“Yabancı saati kuşatmasından evvel bu iklimde, iki ucu gecelerin karanlığıyla simsiyah olan ve sırtı, çeşitli vakitlerin kırmızı, sarı ve lacivert ateşleriyle yol yol boyalı, azim bir canavar halinde, bir gece yarısından, diğer bir gece yarısına kadar uzanan yirmi dört saatlik “gün” tanımazdı. Ziyada başlayıp ziyada biten, on iki saatlik, kısa, hafif, yaşanması kolay bir günümüz vardı. Müslümanın mest olduğu günler, işte bu günlerdi; Şerefli günlerin olaylarını bu saatlerle ölçtüler.”

Ahmet Haşim'in Müslüman saati adlı bu yazısı bize kaybettiklerimizin zor sandıklarımızın yanında nitelik ve nicelik olarak ne kadar tefessüh ettiğimizin resmidir. Bizler zamanı doğum vakti ve ölüm vakti arasındaki hayatımızın itibari ile kıymetlendirirken, geldiğimiz noktada kıymetimiz yekdiğerinin üstümüze yapışan markalama alışkanlığına dönüştü.

Sosyal gerçekliğimiz dinin kendinden değil, kendimizden dine verdiğimiz kıymetsizdik ile ölçülü oldu.

Akıllılığımı, akılcılığımıza kurban verdik. Doğuştan kulağımıza okunan sela ile merhaba derdik dünyaya, elvedamızı ise yine ardımızdan okunan bir sala ile olurdu. Merhumu nasıl bilirdiniz sorusuna muhatap kılınırdı mazimiz iyiliğimiz, hayırla yâd edilişimize teşne idi.

Hoca Nasrettin dinlenmek için elma ağacının altına oturuşu gibi yerdeki kabak tarlasına bakıp, “Ey Yüce Rabbim...! Hikmetinden sual olmaz, lakin dev gibi kabaklar yerde el kadar elmalar gökte” hayıflanmasını kafamıza düşen elma ile kıyas eder. Haddimizi bilip, tövbe ederdik. Ya ağaçta kabak, yerde elma olsaydı bilgeliğine vakıf olurduk. Bir elma miktarı kadar yer çekimini bulamasak bile bulduğumuz nefsin çekim hallerine direnme kabiliyeti idi. Haddimizi bilirdik, haddeye çekilmiş telkâri gibi...

“Şimdi heyhat eski “saat” le beraber akşam da fecir de bitti. Birçoklarımız için fecir, artık gecedir. Ve birçoklarımızı güneş, yeni ve acayip bir uykunun ateşlerinden, eller kilitli, ağız çarpılmış, bacaklar bozuk çarşaflara dolanmış kıvrılırken buluyor. Artık geç uyanıyoruz. Çünkü hayatımıza sokulan yeni ve fena günün eşiğinde çömelmiş bin arzu hırs ve haset sürülerinin bizi ateş saçan gözlerle beklediğini biliyoruz.

Artık fecri yalnız kümeslerimizdeki dargın ve mağrur horozlara bıraktık.

Şimdi Müslüman evindeki saat, başka bir âlemin vakitlerini gösterir gibi bizim için gece olan saatleri gündüz ve gündüz olan saatleri gece renginde gösteriyor.”

Çölde yolunu şaşıranlar gibi biz şimdi zaman içinde kaybolmuş kimseleriz. (Ahmet Haşim – Müslüman saati)

Hâsılı ibn'ül vakit idik bir zamanlar. Bu zamanda ise ibn'ül nakit oldu adımız. Niceliği, niteliğe tercih ederek; Yalancının mumunu gece yarısı söndürmüyoruz…

Ayşe Yıldız

AYŞE YILDIZ - TERCÜMEİHÂL

AYŞE YILDIZ DİĞER YAZILARI

Yorum Yaz

  444186

-